Filozofia Dōgena, podobnie jak innych mistrzów zen, skupiona jest na drodze do oświecenia. Oświecenie jest zarówno celem praktyki buddyjskiej, jak i samą praktyką buddyjską. Dōgen pisał swoje kazania przede wszystkim dla adeptów szkoły, żeby przekazać im buddyjskie rozumienie rzeczywistości. Dla badaczy idących śladami Dōgena nie jest łatwe odnalezienie właściwych odniesień i odpowiedniego rozumienia jego tekstów. Jeden z mistrzów zen, kontynuator myśli Dōgena – Gudo Nishijima zwraca uwagę na sprzeczności jakie pojawiają się, na przykład w Shōbōgenzō. Nishijima dokonuje podziału na sprzeczności między rozdziałami, sprzeczności między akapitami i sprzeczności zawarte w zdaniu . Sprzeczności sprawiają, że obierając konwencjonalne sposoby rozumienia tekstu można popaść w nielogiczny i niespójny chaos w czasie próby rozumienia tekstów Dōgena. Dōgen wymaga do swojego czytelnika uważności i rozumienia znaczeń wypływających z kontekstu, a nie z definicji znaczenia terminu.
/
Filozofia Dōgena, zgodnie z zamierzeniem samego twórcy, stanowi niemalże zamkniętą całość. Do ukończenia dzieła, a mianowicie złożenia stu rozdziałowego tomu zabrakło niewiele. Nie można jednak traktować tego tekstu jako systemu filozoficznego pretendującego do ujęcia wszystkich praw świata. Dōgen traktował własne dzieło jako wskazówki do osiągnięcia oświecenia, a czasami jako refleksje oświeconego na temat oświecenia. Większość badaczy traktuje Shōbōgenzō właśnie jako oryginalną wykładnię nauk buddyjskich, ale w ścisłym związku z doktryną buddyzmu. Olbrzymią zasługą Dōgena było przystępne wyjaśnienie idei oświecenia i wartości praktyki religijnej.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz