Pojęcie oświecenia w buddyzmie nierozłącznie związane jest z Buddą Siakjamunim. Od niego zaczyna się sukcesja osób oświeconych. W tradycji buddyzmu zen potwierdzenie osiągnięcia oświecenia zostaje przekazane przez mistrza zen. Szczególnym wydarzeniem w życiu wszystkich szkół zen (jak również chińskiego chan) był moment przekazania dharmy.
Dōgen poświęcił część wyprawy do Chin na poszukiwanie i analizowanie aktów przekazu dharmy (shisho). Po powrocie do Japonii jeden z rozdziałów Shōbōgenzō poświęcił właśnie aktowi przekazania dharmy. Według Otani Tetsuo, Dōgen był przekonany, że przekazywanie dharmy jest absolutnie realnym, a nie jest tylko symbolicznym przekazem dokumentu potwierdzającym coś tak nieuchwytnego jak oświecenie.
Podkreślał, że istota dokumentu przekazu dharmy leży w sile, jaka tkwi w sukcesji oświeconych mistrzów przeszłości i teraźniejszości. Oświecenie jest natomiast czymś, co w pewien sposób można dziedziczyć. Ta koncepcja ma związek z późniejszym stanowiskiem Dōgena dotyczącym przekazu dharmy.
Przekazanie pieczęci miało ogromny wpływ na praktykę religijną opartą na nauczaniu prawdziwego nauczyciela, ponieważ nauczyciel dziedziczył dharmę pośrednio, z rąk samego Buddy Siakjamuniego, zatem jego wartość w sensie religijnym wzrastała do rangi następcy Buddy. Bez wątpienia, prawdziwą dharmę dziedziczyli: oświecony od oświeconego i bez wątpienia dziedziczył ją młodszy mistrz zen od starszego mistrza zen. To jest ich bezpośrednie doświadczenie [przekazu dharmy], które zostało potwierdzone. Prosty, bezpośredni, indywidualny przekaz z mistrza na ucznia jest nieprześcignionym stanem oświecenia. Jeśli ktoś nie jest oświecony, nie może przekazać pieczęci (certyfikatu) oświeconego . Oświecenie i przekaz dharmy były nieodłączne w historii zen. Dōgen argumentuje, że nabranie swoistej pewności siebie, w związku z potwierdzeniem oświecenia, wpisane jest w siłę faktu przyjęcia przekazu dharmy. Dōgen nie mówi, że tylko oświecony może przekazać pieczęć dalej, ale że niemożliwym jest, żeby mogła przekazać dharmę osoba nieoświecona. Innymi słowy, nawet gdyby doszło do pomyłki i dharmę otrzymałaby osoba nieoświecona, nie potrafiłaby przekazać dharmy dalej . z tego argumentu wypływa wniosek, że oświecenie jest czymś, co umożliwia przekazanie sukcesji nauczania w sposób gwarantujący przekazanie prawdziwego oświecenia. Hee-jin dostrzega w tym mistycyzm Dōgena , polegający na wierze w szczególną moc przekazu dharmy.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz