W jednym z najważniejszych rozdziałów Shōbōgenzō Dōgen zaczyna od cytatu z Sutry Nirwany (przedstawionym przez autora dosłownie w języku chińskim):

Budda Śakyamuni powiedział:
«Wszystkie odczuwające istoty, cały byt (jest) całkowicie posiada Naturę Buddy. Ten, Który Przyszedł jest obdarzony trwałą [naturą], która nigdy się podlega zmianom»

(Stwierdzenie to, wielu badaczy uznaje za kluczowe) w całości myśli Dōgena.
Celowe użycie chińskiego oryginału pozwala na interpretacje tłumaczenia. I tak, w japońskim tłumaczeniu Dōgen analizuje różne warianty znaczeń tych zdań. Pierwsze najwierniejsze przekładowi Sutry Nirwany, którym posługiwał się Dōgen brzmi:

Issai no shujō wa kotogotoku busshō o yū su:
Wszystkie czujące istoty bez wyjątku mają naturę buddy:
Nyorai wa jōjūnishite henyaku arukoto nashi.
Tathagata [Budda,]przebywa zawsze bez zmiany (nienaruszony)

Doświadczenie ciała i umysłu, doświadczenie złudnego odłączenia ciała i umysłu, doświadczenie jedności ciała i umysłu są wprowadzeniem do praktyki religijnej i początkiem odkrywania rzeczywistości oświecenia. Jedność praktyki i oświecenia wyklucza jakąkolwiek dwoistość, szczególnie sposobu (metody) i celu. Podstawą do odrzucenia dwoistości oraz zjednolicenia praktyki i oświecenia jest dōgenowska doktryna natury buddy.

Praktyka religijna dla Dōgena była od początku jego mnisiej drogi jednym z najistotniejszych elementów buddyzmu. Poznanie, wiara, chęć osiągnięcia oświecenia, zapominanie były składnikami wiary buddyjskiej.
To właśnie praktyka religijna wyznaczała kolejne etapy rozwoju myśli mistrza zen, który skupił się na najprostszej i najskuteczniejszej formie praktyki buddyjskiej – na zazen. Zazen umożliwiał badanie głębi rzeczywistości i rozumienie rzeczy ostatecznych. Kluczem do zrozumienia zazen, jest rozumienie zwrotu (pewnego rodzaju rewolucji), jakiego dokonuje Dōgen, a mianowicie zwrotu od metafizycznych spekulacji do rozważań nad naturą buddy.
Poznawanie natury buddy można zacząć od stanu, który jest opisany na początku Shōbōgenzō: Prawo Buddy zawsze poucza, że ciało i umysł są jednym. Dlaczegóż zatem, kiedy to ciało rodzi się i umiera, umysł, odłączony od ciała, miałby nie rodzić się i nie umierać? Jeżeli są chwile, w których [ciało i umysł] są jednym i są chwile, w których jednym nie są, to nauczanie Buddy musi być zasadniczo fałszywe i puste. Jeżeli zaś uważa się, że należy usunąć z Prawa życie-i-śmierć (zasadę krążenia w kołowrocie narodzin i śmierci),