Praktyka religijna dla Dōgena była od początku jego mnisiej drogi jednym z najistotniejszych elementów buddyzmu. Poznanie, wiara, chęć osiągnięcia oświecenia, zapominanie były składnikami wiary buddyjskiej.
To właśnie praktyka religijna wyznaczała kolejne etapy rozwoju myśli mistrza zen, który skupił się na najprostszej i najskuteczniejszej formie praktyki buddyjskiej – na zazen. Zazen umożliwiał badanie głębi rzeczywistości i rozumienie rzeczy ostatecznych. Kluczem do zrozumienia zazen, jest rozumienie zwrotu (pewnego rodzaju rewolucji), jakiego dokonuje Dōgen, a mianowicie zwrotu od metafizycznych spekulacji do rozważań nad naturą buddy.
Poznawanie natury buddy można zacząć od stanu, który jest opisany na początku Shōbōgenzō: Prawo Buddy zawsze poucza, że ciało i umysł są jednym. Dlaczegóż zatem, kiedy to ciało rodzi się i umiera, umysł, odłączony od ciała, miałby nie rodzić się i nie umierać? Jeżeli są chwile, w których [ciało i umysł] są jednym i są chwile, w których jednym nie są, to nauczanie Buddy musi być zasadniczo fałszywe i puste. Jeżeli zaś uważa się, że należy usunąć z Prawa życie-i-śmierć (zasadę krążenia w kołowrocie narodzin i śmierci),