Wczesne lata Dogena

Dōgen Kigen (jap. 道元希玄 , znany także jako Eihei Dōgen 永平道元) urodził się 19 stycznia 1200 roku w Kyoto – stolicy Japonii w arystokratycznej rodzinie. Był jednym z jedenastu synów Koga Michichika. Członkowie rodziny Koga byli spadkobiercami księcia Tomihiry, syna cesarza Murakami (946-957). Ojciec Michichika zmarł kiedy Dōgen miał trzy lata. Od tego czasu był wychowywany przez nieszczęśliwą matkę i brata przyrodniego Michimoto. Jego rodzeństwo po otrzymaniu starannego wykształcenia zajmowało ważne stanowiska w cesarskim rządzie. Dōgen przeszedł bardzo systematyczną edukację języka japońskiego, chińskiego, poezji oraz retoryki. W 1207 roku zmarła matka Dōgena. Na łożu śmierci prosiła syna o wstąpienie do klasztoru buddyjskiego i odnalezienie prawdy buddyjskiej wyzwalającej ludzkość od cierpienia. Śmierć matki odcisnęła na Dōgenie piętno . W głębokim smutku doświadczył niestałości świata, co skłoniło go do poszukiwań religijnych. To doświadczenie pozostawiło trwały ślad na Dōgenie, który bez wątpienia określił kierunek jego podróży duchowej. Później Dōgen podkreślał nieustannie ścisły związek pomiędzy pragnieniem oświecenia, świadomością niestałości (mujo ) i śmiercią . Doświadczenie niestałości i śmierci było podstawowym doświadczeniem religijnym i miało dla Dōgena zdecydowanie wymiar bardziej metafizyczny niż emocjonalny.